In de zomer van 2014 heb ik mijn baan in het onderwijs opgezegd. Ik startte mijn eigen bedrijf na een gedegen periode van voorbereiding. Terugkijkend ben ik altijd al zoekende geweest. Na mijn studie econometrie volgde een wisselende carrière. Steeds maakte ik een switch tussen het bedrijfsleven en het onderwijs. Altijd was ik gedreven, maar nergens kon ik mijn draai vinden. Steevast ging ik na enkele jaren telkens weer op zoek naar een nieuwe uitdaging.

 

Onze dochter Guusje

In 2011 werd bij onze dochter Guusje kanker geconstateerd. Ik kwam in een volkomen onbekende wereld terecht. Zeven maanden van hoop op genezing en angst voor de dood eindigden met haar overlijden. Ze was pas tien jaar.

Tijdens haar ziekteperiode en na het overlijden hield ik een blog bij. Hierop deelde ik de gebeurtenissen en mijn gevoelens. Op basis van mijn blog schreef ik twee boeken: KanjerGuusje en We houden je vast. Van beide boeken zijn duizenden exemplaren verkocht.

Na Guusjes overlijden werkte ik overdag bij automatiseringsbedrijf Oracle en ’s avonds gaf ik lezingen in crematoria. Het werd steeds moeilijker om mezelf te motiveren voor het werk overdag. Mijn hart lag bij het vertellen over het verlies van onze dochter en hoe we daar als gezin mee omgingen.

 

Ontmoeting

Tijdens één van de avonden kwam ik Carla Hendriks tegen. Ik kende haar van vroeger, maar had geen idee wat voor werk ze deed. Ze vertelde over haar uitvaartbedrijf. Enkele maanden later bezocht ik haar samen met mijn vrouw Yvonne. Toen we terug naar huis reden, heb ik tegen Yvonne gezegd dat ik ook een eigen uitvaartonderneming wilde starten.

 

Opleiding tot uitvaartverzorger

Het is totaal iets anders dan alles wat ik hiervoor in mijn leven heb gedaan. Toch ben ik dankbaar voor het werk dat ik altijd heb mogen doen. Spreken voor grote groepen heb ik in het onderwijs geleerd en klantgericht werken is me in het bedrijfsleven bijgebracht. Ter voorbereiding van de grote stap, het oprichten van een eigen begrafenisonderneming, volgde ik een opleiding van een jaar. Het was een bijzondere periode, want alleen mijn gezin wist van mijn plannen. We hielden het geheim, omdat ik in alle rust wilde ontdekken of het vak van begrafenisondernemer echt bij mij paste. Ik zag aan het begin van de opleiding twee obstakels: het verzorgen van overleden mensen en mijn eigen verlieservaring.

 

Verzorging van overledenen

De opleiding bevatte een stage overledenenverzorging. De nacht voordat ik stage ging lopen in het mortuarium van het ziekenhuis kon ik niet slapen. Ik weet nog dat ik tegen mezelf zei, terwijl ik naar het plafond lag te staren: “Je kunt nu stoppen. Er is niemand die zegt dat je dit moet doen. Je hebt een goede baan in het onderwijs.” Ik zette door. Toen ik ’s avonds terugreed naar huis had ik een gelukzalig gevoel. Ik vertelde Yvonne dat ik waarschijnlijk een goede verpleger zou zijn geweest, want het verzorgen van een lichaam had ik als dankbaar werk ervaren.

 

Eigen verdriet

Het andere punt was mijn eigen verdriet. Hoe zou ik hiermee omgaan, als een gezin rouwt om het verlies van hun geliefde familielid? Zou het me in de weg zitten? Tijdens een stage in het crematorium was ik aanwezig bij een gezin dat aan het einde van de dienst afscheid nam van hun overleden vader. De moeder pakte de kist vast. Heel liefdevol bedankte ze haar man voor de wijze waarop hij altijd zo goed voor hun gezin en voor haar had gezorgd. Het greep me aan. Tegelijkertijd merkte ik dat dit verdriet zo anders is dan de liefde die ik voor onze dochter voel. Mijn eigen verdriet leek me niet in de weg te zitten. Nu wist ik zeker dat ik klaar was om het vak in te gaan.

 

Succesvol ondernemerschap

Officieel begon ik als zelfstandig uitvaartondernemer op 1 september 2014. Na bijna vijfentwintig jaar werknemer te zijn geweest in grote organisaties was ik ineens zelfstandig ondernemer. De vrijheid van het ondernemerschap heb ik succesvol omarmd. Vijf jaar later is Van Gorp Uitvaartzorg een gevestigde naam in Kaatsheuvel, Waalwijk en omgeving. Al meer dan vijfhonderd begrafenissen en crematies heb ik samen met mijn collega’s mogen begeleiden. Ons team bestaat uit uitvaartverzorgers, assistenten en gastvrouwen. Ons motto is ‘met liefde geregeld’. We regelen met ons hoofd en zorgen vanuit ons hart.

 

Dankbaar

Vroeger ging ik nog wel eens met tegenzin naar mijn werk. Nu ervaar ik dat gevoel nooit meer. Ik ben dankbaar als ik gebeld word met de vraag of ik de uitvaart wil komen verzorgen. Een week lang mag ik met een familie meelopen. Soms word ik al weken voorafgaand aan het overlijden gebeld. In die tijd bouw ik soms een intensieve band op met de toekomstige overledene. We praten dan niet alleen over de laatste indruk die iemand wil achterlaten, maar ook over het leven dat die persoon heeft geleid. De meeste mensen hebben fascinerende levensverhalen.

 

Nooit meer werken

Dit vak gaat er telkens om dat je goed kunt luisteren en op creatieve wijze invulling kunt geven aan datgene wat waardevol is voor mensen. ‘Out of the box’ durven te denken en te handelen.

Het werk kan heel vermoeiend zijn, door de lange dagen en onregelmatige werktijden. Taken kan ik overdragen, maar verantwoordelijkheden niet. Ik weet dat ik in minder drukke perioden bewust moet terugschakelen. Anders houd ik dit werk niet vol. Ik krijg veel energie van het begeleiden van families. Het voelt immers niet als werken, niet op de wijze zoals ik dat ervoer. Tijdens één van onze eerste uitvaarten merkte mijn collega Mieke op dat het begeleiden van families niet voelt als werken. Ik heb toen gezegd: “Laten we hopen dat we het samen heel druk gaan krijgen. Dan hoeven we nooit meer te werken.” Zo voel ik het nog steeds. Ik hoef nooit meer te werken.